miskita

tatlong buwan na buhat ng ika'y lumisan
namimis ko ang pag-aaruga mo
tuwing ako'y may karamdaman
namimis ko yung pagyaya mo sa akin
para matulog na, tuwing hating gabing
magigising ka't nakababad pa ako sa panonood ng tv
namimis ko yung pagising mo't, paghatid mo sa akin
sa sakayan pabalik ng maynila
kahit madaling araw pa'y tinitimplahan mo pa ako na kapeng may creamer
kapag bibiyahe na ako pabalik sa trabaho.,

sobrang mis na kita mama.,
ito ang unang pasko kong wala ka na,.

buhay istambay

hay naku.,
ano ba ang buhay ko ngayon?
para akong isang pampasaherong dyip
na nasiraan sa gitna ng byahe
di alam kung san tutungo
di alam kung kailan makukumpuni
di alam kung kailan bibiyaheng muli
para akong isang trumpo
na huminto sa pag-ikot
di alam kung kailan muling iikot
at makapag-bibigay ng tuwa
sa isang batang paslit,.

hay naku,.
kain
tulog
tambay
alang sahod,.

hayan tulog na ulit., :(

sana hawak ko na ang ticket ko
para makaalis na
at makapag umpisa na ng bagong buhay.,
buhay na walang kasiguraduhan., nyahahay.,

may pag-asa, huling bala

kung ikaw ay mangangarap
ay mangarap ng mataas
kung isang suntok na lang ang kaya
ay dapat pinakamalakas
kung isang bala na lang ang baon
ay asintahin ng matalas

seven and september

number 7 is a lucky number as they say

but do you think I believe?

my mom was born on the 7th of May 1957,
she was a blessing,
a real gift from god
(now I do believe)

but.,,.,.
she died on 7th of september
of year 2009 (9-2= 7)
at the age of 52 (5+2= 7)
and was buried in a cemetery lot
that belong to a 7th row

now, do you think I still believe that 7 is a lucky number?
(NO, I absolutely don't)

and I also hate SEPTEMBER.,

talunan

Sa aking karanasan sinubukan kong sumali makibagay
at makiramdam na lang kung anong plano nila sa akin,
hindi ako nangahas at sumubok na magsalita,
hinayaan ko silang magdesisyon para sa akin
ngunit nagsawa ako sa paghihintay.,
paghihintay sa bagay na ayaw naman pala nilang ipagkaloob sa akin
kaya ako lumisan.,

Hindi ko pinagsisisihan ang desisyon na pinili ko
pero ramdam ko na lumisan ako
na tulad ng isang ibong binaril at naputulan ng pak-pak
pagkat hindi ko man lang naipaglaban
ang mga bagay na alam kong nararapat para sa akin,
hindi ko man lang sinubukang angkinin ang mga bagay
na alam kong patas lang na ipagkaloob sa akin.

sana nasubukan ko paring talunin sila,
sana nasubukan ko paring ipabatid
at ipilit sa utak nila kung ano ang alam kong tama.,
sana hindi ako nagsawa hanggat may utak na sumusunod,
hanggat may tengang nakikinig.,
upang hindi ko naramdaman
na ako ay basta basta na lang sumuko at natalo.,
pagkat ginawa ko ang lahat:(

umaasa

sa gabing tuwing may naaalala akong
isang taong lubos na mahalaga sa akin
naiisipan ko na tumingin sa langit
at pagmasdan ang buwan
umaasa akong sa mga sandaling iyon
ay nakatingin din siya dito
para kahit papano ay maramdaman ko
na magkalapit lang kami sa isa't isa
pagka't parehas lamang ang nakikita ng aming mga mata

HanggangSaMuli

huling araw ko na sa trabaho
huling araw na ng pakikisalamuha ko
sa mga taong naging bahagi na ng buhay ko
huling beses na ng paggawa ko
sa mga trabahong nakasanayan ko ng
araw araw na gawin
SANA napakapag-iwan din ako
ng mga magagandang ala-alang
pwedeng maging inspirasyon
sa mga naging katrabaho ko
SANA may naiwan akong bakas
na magpapaalalang minsan
ay naging parte ako ng kumpanyang ito
SANA may nai-ambag din akong
miski konting karunungan lang
SANA nasuklian ko din ng sapat
ang kabutihan at pagmamahal
na ipinakita sa akin ng mga kaibigan ko
nakakamiss din, pero wala naman akong magagawa
kailangan kong lumisan
para may mangyari sa buhay ko
para may magbago
mukha lang po akong masaya
pero sa kalooban ko, sobrang lungkot ko.,
hanggang sa muli nating pagkikita,
mga KATROPA!!